Ինչու մեզ դուր չի գալիս մեր սեփական ձայնը. med.news.am

Մարդկանց մեծամասնությանը դուր չի գալիս, ինչպես է հնչում իր սեփական ձայնը՝ օրինակ, ռադիոյով կամ որեւէ տեսնայութում: Ինչու՞ է այդպես:

Երբ մենք բարձրաձայն ենք խոսում, ընկալում ենք մեր ձայնը ոչ այնպես, ինչպես մնացած բոլոր մարդիկ, քանի որ լսում ենք այն «այլ ալիքով»: Բանն այն է, որ, երբ մենք ուրիշի ձայնն ենք լսում,  դրա հնչյունները հայտնվում են արտաքին ականջում, այնուհետեւ՝ թմբկաթաղանթում, որտեղ վիբրացիաներ են ի հայտ գալիս, որոնք ընկալվում են ուղեղի կողմից որպես ձայնային ազդանշաններ: Սակայն, երբ մենք ինքներս ենք խոսում, մեր թմբկաթաղանթները եւ ներքին ականջը վիբրացիաներ են առաջացնում ո՛չ միայն ձայնային ալիքների, այլ նաեւ մեր կատարած շարժումների պատճառով (քանի որ ձայնալարերը եւս վիբրացիա են առաջացնում, որը նույնպես  ընկալվում է):

Երբ վիբրացիաների երկու այս աղբյուրները միավորվում են, մենք ընկալում ենք մեր ձայնը շատ ավելի հնչեղ, քան այն կա իրականում: Այդ պատճառով կողքից այն լսելը բավականին անսովոր է: Այդ ժամանակ ձայնալարերի վիբրացիան բացառվում է եւ ձայնն ընկալվում է այլ կերպ՝ երբեմն նույնիսկ տհաճ:

Հատկանշական է, ի դեպ, որ մեր սեփական մարմինը մենք տեսնում ու ընկալում ենք ոչ այնպես, ինչպես այլ մարդիկ: Ի վերջո, մենք մեզ տեսնում ենք հիմնականում հայելու մեջ, եւ դա ընդամենը մեր պատկերի արտացոլանքն է, այլ ոչ թե բուն պատկերը:

Հարցեր, պատասխաններ, մեկնաբանություններ